“Dag meneer, hoewel ik me bewust ben van privacy en andere gevoeligheden van de medemens, het valt me op dat u, naar mijn bescheiden waarneming, in een nog stevige staat van opwinding, niet van seksuele aard overigens, verkeerd. Bent u bereid dat met mij te delen zodat ik u eventueel een luisterend oor en helpende spraak kan aanbieden?”
“Nou meneer, ik kom zojuist terug van de wekelijkse noodzakelijke ergernis, het doen van de inkopen.”
“Het was me inderdaad opgevallen dat u aan iedere hand een tas van aanzienlijk gewicht met u meedroeg wat winkelen aannemelijk maakte maar ook een oefening in het kader van training van de spieren in de ledematen arm en been zou kunnen zijn.”
“Nou meneer, training is het zeker, maar winkelen is meer een mentale training, training van het brein, training om ergernissen, die, volgens mijn vrouw een minder aangenaam onderdeel van mijn genetica zijn, te leren beheersen.
Weet u, ik ga bij voorkeur zo kort mogelijk na de openingstijd van de winkel. Dat is ver voor de drukte van moeders met jankende en schreeuwende nog niet leerplichtige kinderen.
Ik kan er met mijn pet niet bij dat mensen liever in de rij voor de kassa staan en zich ergeren aan die mensen die hun hele vakantie, aangevuld met kwalen en ander ongemak aan ieder die dat hoort (en vaak niet wil horen) uit te leggen. Goddank heeft onze Jumbo een kletskassa waar je beter niet met diepvries boodschappen kunt gaan staan.
Maar waarom niet naar de zelfscan? 'Och meneer, dan weten ze precies wat ik heb gekocht....' Achter de kassa niet dan? Ziet iedereen je karretje vaak een kwartier of langer!
Maar dan de zelfscan. Komen ze met een kar met 167 artikelen, die een voor een gescand worden. Waarom geen handscanner en dan in 2 minuten klaar en die zelfscan niet bezet houden? Dan mot ik zo'n kaart hebbe, weten ze wat ik koop...' Ja, nu niet...
Nou, ik scan dus, loop mijn route, maar steeds weer staat er een vrouw met een halflege kar, breeduit in het gangpad de schappen te bekijken zoals die kunstelite zich vergaapt aan schilderijen die een kind van drie kan maken. De hele snelheid uit mijn route. En dan gaat het fout hier meneer” wijzend naar zijn hoofd.
“En toen ze de vijfde of zesde keer weer de boel blokkeerde gingen de lampen bij mij op rood en reed ik haar karretje uit de weg. Hard ja, dat zeker wel, maar verder niks. Zet ze een sirene aan, je wilt het niet weten. Dwars door mijn hoofd heen. Mot je maar niet in de weg staan zeg ik haar. Krijg ik een bek terug meneer. Daar ging mijn training. Manager erbij die de boel wil sussen maar zelf van haar een vergelijkbare bek terug. Loopt dan nog verder uit de hand, politie erbij, ik moet getuigen zij krijgt een winkelverbod. Net goed.
Maar toen was mijn spinazie ontdooit!
Nou ja, ik kreeg een nieuwe en de boodschappen gratis. Dat wel.”
“Ja, dan is het niet verwonderlijk dat u in een staat van opwinding verkeert Langzaam in een uitademen en snel naar huis. Het is immers nog warm en u heeft bevroren spinazie bij meen ik begrepen te hebben”
“Shit ja, snel naar huis, hopen dat de koffie niet koud is geworden”.
Deze tekst is in zijn geheel ontsproten aan- en weergegeven door- geniale menselijke menselijke intelligentie
Afbeelding YandR ai productions
https//yandr.agamedes.nl